بررسی نظریه تفسیری علامه طباطبایی در جاودانگی دوزخ


بررسی نظریه تفسیری علامه طباطبایی در جاودانگی دوزخ-در حال بارگذاری
۲۶ تیر ۱۳۹۷
رایگان

عنوان مقاله: بررسی نظریه تفسیری علامه طباطبایی در جاودانگی دوزخ

.

نویسنده: سید محمدعلی ایازی – فرهاد ترابی

.

سال انتشار: ۱۳۹۶        سطح مقاله: علمی پژوهشی

 

واژگان کلیدی: آیه ۳۷ سوره مائده، جاودانگی دوزخ، تفسیر المیزان، تفسیر الفرقان.

.

چکیده

موضوع جاودانگی ماندگاری برخی از کافران در آتش دوزخ، مسئله‌ای است که همواره مورد توجه اندیشمندان به‌ویژه در دوره معاصر بوده است. مفسران و عقایدشناسان به فراخور نحله کلامی خویش در این باره پاسخ‌هایی درون دینی و برون دینی ارائه کرده‌اند. علامه طباطبایی مطابق نظریه مشهور، به جاودانگی دوزخ برای برخی از کافران معتقد است. وی در اثبات این نظریه، از براهین فلسفی و شواهد قرآنی بهره برده و بر این باور است که با نهادینه شدن احوال و ملکات زشت در نفس آدمی، به‌تدریج در جان انسان نفوذ کرده و با روح او عجین می‌گردد، چنین انسانی با همان نفس زشت خودساخته وارد آخرت می‌شود و چون ذات وی با شقاوت شکل گرفته است، دائماً گرفتار عذاب خواهد بود.

از نظر علامه، نظریه خلود بر پایه نص قرآن و روایات مستفیض بوده و هیچ گریزی از پذیرش آن نیست. برخی از مفسران معاصر، با نقد این دیدگاه، بر این باورند که نظریه خلود در آتش دوزخ، با اصل قرآنی برابری کیفر و کردار سازگار نیست و علامه تحت تأثیر پیش‌ فرض‌ های کلامی و فلسفی خویش، چنین نظریه‌ ای را بر آیات قرآن تحمیل نموده است. مقاله حاضر با رد این ادعا، به دفاع از نظریه علامه پرداخته است.